Zo lang

Het was een gezellig, maar druk weekend. Ik denk dat ik nog steeds moe ben ook al ben ik niet naar de oriëntatie geweest.

Eerst nog even over het weekend. Zaterdag heb ik dus geskied, wat een stuk makkelijker ging dan ik dacht, ook al ging ik niet echt hard. Ik had Katharina, een Oostenrijkse, gevraagd of ze me de basis uit kon leggen en hup daar ging ik. Na een paar bochtjes zag ik de Amerikaanse Catherine voorbij zoeven en op d’r gezicht gaan. Je kon zien dat ze uit het zonnige Florida komt. ’s Avonds was het Cultural exchange dinner waar iedereen iets mee naartoe moest nemen wat typisch was voor zijn/haar thuisland. Niet-Nederlanders drop laten proeven is echt hilarisch. Eigenlijk vindt niemand het lekker, behalve één Chinees die ook Leona heette, die was er lyrisch over.  Ik heb zelf honderd verschillende soorten koekjes en likeur (waaronder een thuisbrouwsel uit Hongarije) op, en worst en wafels en snoepjes en alles. Na het diner kwam ik in een groepje terecht dat op weg was naar karaoke, wat hilarisch was tot er een gigantische groep studenten bijkwam en de kamer veel te vol was. Die nacht gingen de laatste pas om 4:00 uur naar bed denk ik. De volgende dag hoopte ik eigenlijk dat iemand me nog kon de basics van snowboarden kon laten zien, naar uiteraard was iedereen brak en was er niemand die nog de piste op ging. Omdat iedereen verder ging zwemmen heb ik de dag verder doorgebracht met slapen en met mensen kletsen tot we naar de bus moesten. Het sneeuwde alweer een tijdje toen we wegreden en alle Nederlanders knepen ‘m al een beetje. Onze zorgen bleken niet ongegrond, want twee uur verder in een reis die 2,5 uur had moeten duren kregen we te horen dat we zeker nog vijf tot zeven uur zouden rijden. En zo geschiedde. Ik was al aan het rekenen of ik de metro nog zou halen of dat ik met een taxi naar Ansan zou moeten en of ik dan de andere Erica mensen zou kunnen vinden om die taxi mee te delen. Ik had me echter geen zorgen hoeven maken, want zo gauw als ik er was kwam er iemand langs rennen die riep: “Ansan people! Ansan people upstairs!” Nadat we iedereen verzameld hadden, redden we net de laatste metro naar Ansan.

Vandaag was de introductie, waar we meer informatie kregen over de gang van zaken in de school en ook onze Koreaanse mentoren ontmoetten. Vanavond gaan we met een groepje Koreaans BBQen, dus hopelijk kan ik daarna nog wat foto’s delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *