Zes keer liften

De reis ergens heen is vaak een groter avontuur dan de daadwerkelijke bestemming. Dat is helemaal het geval als je gaat liften! Je weet van te voren niet of je überhaupt opgepikt gaat worden ergens en horrorverhalen zijn er zat. Toch ontmoet je ook de interessantste mensen op deze manier.

Nadat ik Abel Tasman had ontdekt per kano (waarover later meer) wilde ik van Nelson door naar Christchurch. Wederom zat de bus al vol, dus ging ik mijn geluk maar weer beproeven met liften. Nou is Christchurch zes uur rijden vanaf Nelson, dus om mijn geluk niet helemaal op de proef te stellen besloot ik naar Kaikoura te gaan. Dat is maar drie uur rijden en ik wilde er eigenlijk toch nog heen omdat je daar schijnbaar heel goed walvissen kan spotten.

Ik sleepte mijn spullen naar wat ik dacht dat een goede plek was (voor de snelweg, waar de auto’s te hard zouden rijden, naast een vluchthaven/parkeerplaats) en stak mijn duim weer op. Het duurde langer dan ik had verwacht, maar uiteindelijk sloeg er een man af.

Deze vriendelijk vijftigplusser ging niet helemaal naar Kaikoura, maar hij ging wel die kant op en kon me vlak bij zijn huis weer eruit gooien. Hij vroeg me of het ok was dat hij rookte in de auto. Het was zijn auto en ik was allang blij dat ik een lift had, dus wie ben ik om te zeggen dat dat niet mag? Hij begon te praten over zijn werk als electrotechnicus en vroeg wat ik voor werk deed. Ik vertelde een beetje over wat ik allemaal gedaan had na mijn afstuderen, waaronder werken bij de radio. Oh! Hij had een vriend die een radioshow had gehad, over de Free Man. De wat? Nou, dat begon een monoloog die ik maar half kon volgen over hoe je niet een persoon BENT maar een persoon HEBT en dat alles vanaf je geboorteakte een contract was waar je wel of niet mee ingestemd had en daarom betaalde hij ook geen inkomstenbelasting want dat was een misdaad zonder slachtoffers en als er geen slachtoffers zijn is er ook geen misdaad. Laten we zeggen dat het een interessante rit was tot hij me ergens midden in het bos uit de auto gooide. Het was wel vlak bij zijn huis, dus daar kon ik nog heen als ik er echt niet uit kwam, maar je begrijpt dat ik daar niet heel veel zin in had. Gelukkig was mijn volgende chauffeur begrijpelijker.

Het was een hele aardige Maori man die in de omgeving op onderzoek was uitgegaan na de bruiloft van vrienden in Linkwater. Hij had twee jaar in Engeland gewerkt en was sinds kort weer terug in Auckland. Na zijn tripje rond Nelson en het gesprek met mij was hij geïnspireerd om binnen Nieuw-Zeeland meer op onderzoek uit te gaan.

In Linkwater werd ik opgepikt door een Duitse webdeveloper die er een jaar tussenuit was om te reizen en aan zijn eigen project te werken. Hij zette me net voor Blenheim af, waar ik instapte bij een Brits koppel. Van hen leerde ik dat er blijkbaar een wereldberoemde herenkapper in Rotterdam zit? De chauffeur was zelf ook kapper en wilde erg graag een keer naar de zaak van deze persoon. Zijn vriendin had een tijd in Amsterdam gewoond, maar moest er weg, omdat ze anders nooit was gestopt met feesten. Beste tijd van haar leven.

In Blenheim kreeg ik er een reisgenoot bij: een Hongaarse boulderaar. Hij had als missie om elk jaar een ander land te bezoeken. Ondertussen zat hij op 154 landen en hij was er wel een beetje klaar mee. Het ging meer geld en moeite kosten om in de laatste landen uit te komen dan hij zin had om eraan te besteden, dus hij ging kijken of hij het nog kon rekken tot 160 en dan ging hij terug naar zijn favorieten. Hij was geschokt door het aantal tassen dat ik bij me had. Zelf had hij voor zes maanden één rugzak mee die nog geen vijf kilo woog!

Met dit ritje eindigde ik in Siddon, waar ik mijn laatste transport van de dag wist te fiksen: in het hippie busje van een Frans stel dat in Kaikoura woonde. Inclusief sjaal die tegen het plafond aan was geniet, wierook in het dashboard en trippy muziek op Spotify. Ik viel in slaap toen we langs de kust reden.

Alles bij elkaar kostte het me ongeveer vijf uur om Kaikoura uit te komen. Niet slecht! In ruil voor die extra uurtje heb ik dus een aantal interessante figuren ontmoet. Ik weet niet wanneer ik weer ga liften, maar ik ben blij dat ik het hier in Nieuw-Zeeland heb kunnen proberen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *