Well sh..

Het is druk aan deze kant van de wereld, dus het duurde even voor ik tijd kon besteden aan deel twee van mijn Busan avontuur.

Aan het eind van mijn laatste update was ik op het strand aan het genieten van live muziek. Ik wilde het niet te laat maken, dus na eerst te verdwalen in mijn zoektocht naar het metrostation, kwam ik voor twaalf uur weer aan bij het hostel.

Voor de zondag had ik bedacht dat ik eerst naar Haedong Yonggungsa temple zou gaan en daarna naar Haeundae beach en de markt daar in de buurt, om de mooie dag door te brengen rond de zee en het eten te proberen waar Busan om bekent staat.

Ik stond weer om 07:30 uur in de metro, wat schijnbaar nog niet vroeg genoeg is als je naar een populaire toeristische locatie gaat. Na de metro moest ik nog een bus nemen naar de tempel. Niet zo’n mooie rechtstreekse intercity bus, maar gewoon een lokale bus. Ik was als de dood dat ik de halte zou missen en in de middle of nowhere zou eindigen, maar uiteindelijk had ik uitgevogeld wat de computerstem in de bus ongeveer zei en dacht ik dat ik wel zou weten als ik er was. Toen we vervolgens aankwamen bij de halte zij de busstem: “This is Yonggungsa temple”, netjes in het Engels. Weer een heleboel stress om niets (zelfde verhaal terug naar het metrostation).

Haedong Yonggungsa is op een klif gebouwd en kijkt uit over de zee. Het was nog wel even een wandelingetje de klif op

Eenmaal bij de tempel moest ik eerst een hele rits voedselstandjes langs, waar ik me heb laten verleiden tot het kopen van een soort van gefrituurd pannenkoekje met nootjes erin.DSC_0633

 

 

 

 

Na de kraampjes kwam ik uit bij de daadwerkelijke ingang.

Ik dacht dat vooral buitenlandse toeristen naar de tempel zouden komen, maar eigenlijk waren het vooral Koreaanse toeristen die de trappen op en af sjouwde om bij de juiste beelden uit te komen. Veel mensen namen ook de tijd om te bidden voor bepaalde boeddha’s en er was voor ieder wat wils. De trappen liepen kriskras over de klif, echt heel mooi.

Het enige jammere vond ik dat ze voor de daadwerkelijke gebouwen een of andere stalen constructie hadden neergezet met lampjes eraan, dat deed af aan de schoonheid van de tempel zelf.

DSCN2036

Binnen de tempel waren er genoeg mooie en interessante dingen te zien, zoals al deze kleine boeddha’s, de draak en de geluksfontein.

Al met al was ik heel blij dat ik de tijd genomen had om naar deze tempel af te reizen. Ik was vroeg genoeg om de grote meute voor te zijn, ook al was het al best druk om half tien.

Nadat ik de bus teruggepakt had naar het metrostation, ging ik op zoek naar het busstation waar ik aangekomen was op vrijdag. Het zou ergens in de buurt van Haeundae metrostation moeten zijn en ik had het dan ook snel genoeg gevonden.

Het volgende getuigd weer van mijn uitmuntend organisatorisch vermogen.

Ik had natuurlijk op vrijdagavond al kunnen vragen voor een busticket terug naar Ansan, maar omdat de busreis langer had geduurd dan mij voorgespiegeld was en ik de check-in van mijn hostel niet wilde missen, besloot ik om dat later te doen. Toen ik met Jae-Wook mijn ticket voor de bus naar Busan ging halen, zei hij dat er over het algemeen genoeg tickets waren, ook kort van te voren, dus ik nam aan dat dat geen probleem was. Op zondag ochtend stond ik dus voor de balie in het minuscule station waar ik was aangekomen en vroeg voor een kaartje naar Ansan. De verkoopster sprak geen Engels, dus schreef ze op een papiertje 10:50 uur. Het was op dat moment echter al 10:15 uur en ik had nog plannen, dus schreef ik terug 16:20? Kreeg ik via Google translate terug: Uitverkocht. Oh. Nou ja, ik was waarschijnlijk toch heel laat terug geweest met die bus, dus misschien die van 14:00 uur?

Alles uitverkocht.

Ik kon het niet geloven, maar schijnbaar was er dus alleen nog ruimte in de bus van 10:50 uur! Lang verhaal kort: in plaats van nog een dag heerlijk in de zon te spenderen in Busan, zat ik om 11:00 uur al in de bus terug naar Ansan.

Het was een abrupt einde van een leuk weekend. Ik was zo pissig.

 

0 Comments on “Well sh..”

  1. hé Leona, wat jammer dat je mooie avontuur zo snel moest eindigen. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daar boos over was.
    Echter dat wat je weer met ons deelt is prachtig en ik kan me zo voorstellen dat je je ogen weer hebt uitgekeken.
    Toch wel heel tof dat je dit land op deze wijze leert kennen.

    Afgelopen maandag begon het t.v. programma Spoorloos weer en ze hadden een zoektocht in Zuid-Korea en dus ook Seoul.
    De hoogste toren kwam ook nog in beeld en de straatjes en vele kramen.
    Ik weet wel dat je daar toen nog niet was maar je kijkt toch anders naar de beelden. Heel bijzonder.

    Ik kijk iedere keer weer uit naar een berichtje van jou en het is heerlijk om te lezen dat het goed met je gaat en dat je je weg zo weet te vinden 🙂

    xxx mam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *