Leona en Liz. Een avontuur in Japan

En wat een avontuur. Vijf dagen is uiteraard niet genoeg om Japan goed te verkennen, maar we hebben ons best gedaan! Aan het einde van het verhaal had ik geen voeten meer over en ik heb nog steeds last van mijn schouders van mijn rugzak. De vlucht van Seoul naar Osaka verliep soepel, ook al besloten we op het laatste moment om niet donderdagochtend, maar woensdagavond al naar het vliegveld te gaan. We vlogen namelijk om 07:30 uur en de eerste bus die we konden pakken vanaf Ansan was om 05:10 uur. We moesten vijftig minuten voor vertrek in gecheckt zijn en na nagevraagd te hebben hoe lang we er over zouden doen naar het vliegveld, besloten we het risico dat we de check in zouden missen niet te nemen. Het was uiteindelijk ongeveer 01:00 uur ’s ochtends voor we aankwamen op het stille vliegveld, dus maakte we het onszelf maar gemakkelijk op een paar stoeltjes en probeerde te slapen. Wat niet echt lukte, goed begin van de reis. We hadden in ieder geval wel het vliegtuig gehaald.

Van Kansai Airport moesten we met de trein naar het centrum van Osaka en zo kreeg ik mijn eerste beeld van Japan. Mijn eerste beeld van Korea was vooral hoog en grijs (als in: flats) maar rond Osaka stonden meer lage huizen in verschillende modellen. Onze trein arriveerde op Namba station, dichtbij Dontonbori street waar je de meest overdreven uithangborden kon bewonderen.

Het was super leuk om door de straat te lopen en zo kon ik ook gelijk mijn eerste Japanse snack proeven: Takoyaki, inktvis in deegballetjes.

DSCN2161

Ik moet zeggen, als iemand die eigenlijk niet houd van dingen eten die uit zee komen, dat het erg lekker is.

Tegen de tijd dat het hostel waar we zouden blijven open ging voor check-in, liepen we door een straat met aan beide zijden winkels met anime/manga merchandise naar onze accommodatie. Het bleek een leuk, redelijk groot hostel te zijn met Japanse stijl kamers.

DSCN2184(sorry, krijg de foto niet gedraaid)

compleet met tatami matten en matrasje op de grond. Ik moet zeggen dat het prima sliep, ook al was het kussen nogal hard. ’s Avonds probeerde we nog een andere wijk van Osaka op te zoeken om doorheen te lopen, maar de korte nacht en de eerste indrukken zorgde ervoor dat we al snel weer terug gingen naar het hostel.

De volgende dag waren we er weer vroeg uit om de metro te pakken naar Kyoto, waar we de tweede dag van ons verblijf doorbrachten voor we de nachtbus namen naar Tokyo.

Kyoto is echt prachtig. We hadden maar tijd om door een klein gedeelte van de stad te lopen en we kozen ervoor om door een gebied te lopen waar nog steeds Geisha’s werken, in de hoop dat we er ééntje zouden zien. Voordat we daar aankwamen gingen we eerst naar de Fushimi Inari tempel. Een prachtige tempel die bekent staat om het bergpad dat omzoomd is door Tori-poorten.

Dit was denk ik mijn favoriete tempel in heel Japan (in ieder geval van degene die ik gezien heb). Sowieso houd ik van door de natuur lopen en deze tempel lag echt fantastisch halverwege een berg met allemaal paadjes door de bossen en overal dingen om te zien en te ontdekken. Het was wel allejezus druk, maar toen we eenmaal een pad van de hoofdweg af hadden genomen konden we een hele tijd lopen zonder constant de adem van andere toeristen in onze nek. Vanaf de tempel namen we de metro naar Gion in het centrum, waar we rondliepen tussen alle tempels tot rond vijf uur de meeste deuren dicht gingen.

Na wat gegeten te hebben begonnen we de hectische zoektocht naar het juiste gedeelte van Kyoto station. Mijn Japanse kamergenoot had me geholpen om een zo goedkoop mogelijke nachtbus te vinden (want van Kyoto naar Tokyo reizen is duur) en ik had een mailtje uitgeprint dat volledig in het Japans was, maar dat zou moeten dienen als ons ticket. Er waren een aantal busstations aan het treinstation gekoppeld en niemand kon ons vertellen waar we de bus moesten pakken en of er nog andere voorwaarden waren waar we niets vanaf wisten (zoals het inwisselen van het mailtje voor een echt kaartje, hoewel ik daar niets over gelezen had in het door Google translate gehaalde mailtje). We waren gelukkig vroeg, dus hadden we genoeg tijd om alle informatiebalies die we konden vinden af te gaan op zoek naar iemand die Engels sprak. Denk maar niet dat je na 19u nog zo iemand kan vinden (op dat tijdstip sluit de toeristen informatiebalie). Uiteindelijk kwamen we in blinde paniek uit bij een hotel dat gelegen was aan het station, waar een behulpzame medewerker een kaart uitprintte en ons in gebrekkig Engels uitlegde hoe we bij de bus moesten komen.

Vanaf dat punt ging alles weer soepel en bracht een heel comfortabele bus ons naar Tokyo, waar we om acht uur ’s ochtends aankwamen op Shinjuku busstation. Voordat we Tokyo gingen verkennen, moesten we eerst een nieuwe verblijfplaats regelen. Ik had vooraf geprobeerd om iets te boeken via AirBnB, maar daar had ik nooit meer wat van teruggehoord. In de hoop dat hij alsnog zou reageren hadden we tot het allerlaatste moment gewacht met het zoeken van een alternatief. Uiteindelijk besloten we naar Ikebukuro te gaan, een toeristisch gedeelte van Tokyo, en daar een toeristeninformatiepunt op te zoeken in de hoop dat daar iemand zat die ons kon helpen. We hadden mazzel, de medewerker sprak niet alleen Engels, ze wist ook een goed hotel waar nog een tweepersoonskamer vrij was (wat mazzel was, want het was ‘Golden week’ in Japan. Een soort van meivakantie). Het was nog in de buurt ook, maar omdat de check-in pas vanaf 15u was, besloten we eerst een rondje te maken door Ikebukuro en misschien ook een andere wijk van Tokyo te verkennen. In Ikebukuro waren ontzettend veel anime/manga winkels te vinden, maar de meeste leken gericht om meisjes met een interesse in romance (en uiteraard alles in het Japans), dus ik kon er niet echt iets vinden. Het was wel leuk om een paar winkels binnen te lopen om de gigantische hoeveelheden verschillende manga te zien en alle kleine frutsels die ze er bij verkochten.

We hadden voor check-in nog tijd om even naar Harajuku te gaan, waar je de beroemde/beruchte streetstyle van Japan zou moeten kunnen zien. Het gebied was zeker ingericht op mensen kijken. Langs de straat was een lange reling die precies laag en diep genoeg was om op te zitten en gewoon te kijken. Het was wel het gebied waar je alle dure Amerikaanse merken kon vinden, maar het was leuk om even rond te lopen. Waarschijnlijk als je beter weet waar je heen moet, kun je ook goedkopere kleding kopen in die buurt. De Japanners hebben überhaupt een meer uitgesproken stijl dan ik tot nu toe in Korea heb gezien, met meer variatie ook. Punkers, goth, lolita, alles oversized of juist nauwelijks aanwezig en alles met een andere haarstijl. Ik had wel eventjes kunnen zitten in Harajuku (of waar dan ook).

Na check-in pakten we de metro naar Akahibara, waar we deze figuren tegen het lijf liepen:

DSCN2332

Akahibara was echt helemaal ingericht voor otaku (oftewel manga-fans). Er stonden verschillende meisjes te adverteren voor maidcafés, overal waren arcade-hallen en winkels met elektronica en merchandise. Het was een wonder om doorheen te lopen, al was het maar voor alle uithangborden.

Om Hier ga ik even een pauze inlassen in mijn verhaal. In de volgende post vertel ik over de laatste twee dagen in Japan, hopelijk vonden jullie het eerste gedeelte van het verhaal al interessant!

 

0 Comments on “Leona en Liz. Een avontuur in Japan”

  1. fantastisch wat een verhaal al weer en via de foto’s een mooie indruk.
    Ik kan me voorstellen dat je pijn in je voeten hebt gekregen zeg.

    Kijk uit naar je 2e deel xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *