Highway to somewhere 

Nou, de eerste 700 kilometer zit erop. Ik ben nu officieel een road tripper. Ik wil graag de uitvinders van de airco, cruise control en navigatie bedanken. Ik snap echt niet hoe de pelgrims het deden vroeger. Als ik ook maar twee minuten de airco uitzette, dreef ik al bijna van m’n stoel. Afgezien van de hitte zijn Californië en Arizona echt fantastisch om doorheen te rijden. Je kunt mijlenver kijken en om je heen zie je de gaafste rotsformaties. Mijn trommelvliezen bleven zich constant aanpassen aan de veranderende luchtdruk.

Het was me gelukt om ’s ochtends een kampeerplek te boeken, dus daar ging de reis naar toe. Halverwege bedacht ik me dat ik in het donker aan zou komen en m’n tent moest op gaan zetten, maar ja. De plek is op ongeveer drie kwartier van de grand canyon dus daar kan ik morgen mooi heen rijden.

Ik wist dat de kampeerplek afgelegen zou liggen, maar toen ik in het pikke middle of nowhere donker van de geasfalteerde weg af moest scheet ik zeven kleuren. Hobbel hobbel hobbel, oh god als dit maar de goede kant op is, kuil, ‘sla hier linksaf’, schat waar dan, oh een auto!

Oh mijn god ik had het gevonden. De jongens die er al stonden keken super verschrikt toen ik mijn auto naast ze parkeerde. Ook mijn opgeluchte verhaal over hoe ik dacht dat ik verdwaald was deed ze niet minder sceptisch kijken. Terwijl ik spullen uit de auto begon te laden kwam een van de jongens naar me toe: sorry, maar we hadden begrepen dat het hele veld beschikbaar was en we hadden gedacht dat we meer afgelegen zouden zitten, dus kun je een stukje opschuiven?

Afgelegen, juist. Nou ja, er was genoeg plek en ik ben de beroerdste niet, dus ik sjouwde mijn spullen een paar meter verder. Veel meer ging ‘m niet worden jongens, ik had zeven uur gereden, het was donker en ik ben niet eng dus kijk niet zo geschokt.

In mijn volgende bericht vertel ik over mijn tocht naar de Grand Canyon!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *