Heiligen en bergen

Mount Cook

Wat ik al wist voordat ik naar Nieuw-Zeeland ging, is meer dan eens bewezen: het is handig om hier een auto te hebben. Ik heb al verteld dat je best een eind komt met liften, maar soms is het fijn om iets langer met iemand op te trekken.

Lang leven social media. Er zijn een aantal Nieuw-Zeeland Backpacker Facebookgroepen waar ik lid van ben geworden en daar kwam ik een bericht tegen van ene Amaury. Zijn reismaatje moest eerder naar huis en nu had hij ruimte over in zijn tripje naar Arthur’s Pass. De pas schijnt heel mooi te zijn, dus ik stuurde hem een bericht dat ik wel mee wilde.

Het was al erg gezellig over de app, dus het leek allemaal in kannen en kruiken te zijn. Maar. Hij moest me eerst vertellen over zijn werk. Misschien wilde ik wel niet meer mee als ik wist wat voor werk hij deed. Ik vroeg me af wat voor werk zo gruwelijk was dat mensen niet meer meewilde, dus ik ging er maar eens voor zitten.

Een priester. Hij is een priester in het Franse Leger. Ach, zo lang als hij me niet probeert te bekeren, komt het allemaal wel goed. De avond voor we vertrokken stuurde hij een berichtje om te vertellen dat hij nog een reismaatje had gevonden: Elodie, ook uit Frankrijk. Oooh, als ze maar niet de hele tijd Frans gaan praten onderling. Ik had me geen zorgen hoeven maken. Zelfs onderling spraken ze Engels en ze waren goed te volgen.

Fun fact: mijn eigen accent is zo verschrikkelijk dat letterlijk iedereen onmiddellijk hoort dat ik uit Nederland kom. Ik schaam me diep.

In Arthur’s Pass zaten we in een super chill huisje midden tussen de bergen en had ik voor het eerst sinds vertrek mijn eigen kamer. Je kunt niet heel veel meer in de pas dan hiken, dus gingen we hiken

Er was een pad dat super moeilijk moest zijn, maar dat we toch gingen proberen. Toen Elodie en ik er aankwamen bleek dat het “pad” ongeveer recht tegen de berg omhoog liep en bestond uit een grove trap gemaakt van boomwortels en rotsen. Om de een of andere reden begonnen we er toch aan en daar heb ik GEEN spijt van

We hebben het niet uitgelopen, want op de top was er niks meer om je aan vast te houden en ik voelde mijn benen trillen, dus klauterden we dezelfde weg terug naar beneden. Na een korte pauze liepen we een ander, meer vlak, pad.

De volgende dag gingen we met de Transalpine Express terug naar Christchurch om de huurauto op te halen waarmee we naar Lake Tekapo gingen rijden. Daar wilde ik heel graag heen, omdat het een Dark Sky Reserve is. Dat betekend dat het ’s nachts een van de donkerste hemelen ter wereld heeft. Perfect om sterren te kijken. We hadden dan ook een stargazing tour geboekt.

Lake Tekapo is zo blauw, echt bizar.

Lake Tekapo

We gingen op onderzoek uit in de omgeving terwijl we wachtten tot onze tour zou beginnen om twee uur ’s ochtends. Voor die tijd had ik zelf al ergens een donker plekje gevonden om naar de sterren te kijken. Blij toe, want om 01.40 uur kreeg ik een bericht dat onze tour vanwege de bewolking was afgelast! Super, super balen. We overwogen om de tour de volgende dag te doen, maar toen we wakker werden goot het van de regen. Dat was het dan.

Vanaf Lake Tekapo reden we door naar Mount Cook. Ik denk dat de weergoden ons als verontschuldiging zegende met een strakblauwe lucht, zodat we de besneeuwde bergen in de verte konden zien liggen.

Lake Pukaki

De bergen waren een machtig mooi aanzicht. Nadat we onze spullen hadden gedropt, liepen we naar een gletsjer meer en ik kon mijn ogen niet geloven.

Wat ik ook niet kon geloven, is dat we op weg terug tegen een Zwitserse aanliepen die Elodie eens een lift had gegeven. Zij was naar Mount Cook gekomen om sterren te fotograferen. Ik vroeg onmiddellijk of ik mee mocht en dat mocht! Rond tien uur reden we het “dorp” (verzameling van hotels en motels) uit naar een veld. Ik wil haar bedanken voor de fantastische foto’s

Starry sky Tasman Valley

Nadat ik ook de zonsopgang mee had gepakt de volgende dag, was het tijd om terug te rijden naar Christchurch, waar ik afscheid nam van mijn reisgenoten. Ik ben super blij dat ik dit mee heb kunnen pakken!

2 Comments on “Heiligen en bergen”

  1. Wat gaaf allemaal Leona.
    ร‰n wat fijn om te lezen dat er nog steeds hele aardige mensen op de wereld zijn die zich openstellen voor de niet auto-bezittende medemens ๐Ÿ˜Š
    Heel veel plezier in je nieuwe avontuur ๐Ÿ˜˜๐Ÿ˜˜๐Ÿ˜˜

  2. Wat prachtig allemaal Leona. Ik heb de meren ook gezien en ze zijn idd onwaarschijnlijk blauw. Ik hoop dat je volgende avontuur ook zo mooi uitpakt. Hartelijke groet
    Annelies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *