De zee en cherryblossoms

Al die zorgen die ik me de afgelopen week heb gemaakt over of er nog wel genoeg bloesem zou zijn, zijn voor niets geweest. Hoewel zeker niet alle bomen meer in bloei staan, waren er nog genoeg over om mooie foto’s van te maken.

Mijn plan voor zaterdag was om naar Jinhae te gaan, een stadje naast Busan dat bekent staat om het cherryblossom festival en een aantal super cherryblossom-locaties. Het kostte me ongeveer een anderhalf uur met de bus en de rit er naar toe was al ontzettend mooi. We reden tussen de bergen door en langs de weg stonden nog redelijk wat bloeiende bomen, soms zoveel dat we echt door een tunnel van cherryblossoms reden. Bij aankomst op het busstation in Jinhae, stonden de bloeiende bomen overal. Het was een klein stukje lopen naar het festivalterrein, maar je kon het bijna niet missen. Het festival werd gehouden op een hele grote rotonde en de straten eromheen waren helemaal volgebouwd met kraampjes.

De meeste verkochten eten, maar er waren er ook een paar met souvenirs. Niets interessants helaas. Ik had geprobeerd om vroeg op te staan om er voor de drukte te zijn, maar schijnbaar was ik niet vroeg genoeg, want er liep al aardig wat volk rond. Ik wilde als eerste naar Yeojwacheon stroom toe, niet zonder reden een hotspot voor toeristen:

 

Het was echt geweldig, ik ben zo blij dat ik erheen ben gegaan! Met de vallende bloesem was het sprookjesachtig, ook al was het ook de grootste verzameling selfiesticks die ik ooit heb gezien. Er was gelukkig genoeg om me af te leiden van de selfiestick-vergadering. Ik denk dat ik wel anderhalf uur langs de stroom gelopen heb. Ik zal jullie niet vervelen met al de foto’s, maar het is wel leuk om te zien dat je ze verschillende versieringen hadden aangebracht over sommige stukken van de stroom en dat je op een gegeven moment naar beneden kon om ook echt naast het water te lopen.

Ik was op zoek naar iets te drinken toen ik twee politie-agenten tegen het lijf liep die een slushie aan het halen waren bij een standje. “This is really good, you should try!” Wie ben ik om te twijfelen aan de politie? Ik mocht een slokje proeven en het was inderdaad erg lekker, dus nam ik er ook maar een:

DSCN1999

Een goed begin van de dag. Na Yeojwacheon ging ik door naar de Korean Naval Acadamy. Ik had gelezen dat hier ook hele mooie cherryblossoms te zien zijn. De bomen hier waren nog mooier dan die langs het water, deze stonden echt nog in volle bloei.

Aan het einde van het pad kwam ik eindelijk bij de zee uit. Aangezien Busan en Jinhae allebei aan zee liggen, had ik al veel eerder verwacht om zee te zien. Hier lagen toevallig ook nog twee oorlogsschepen waar je even op mocht kijken, maar dat heb ik uiteindelijk maar overgeslagen want ik had honger.

Hierop volgt nog een missie die ik heb behaald tijdens deze trip: ijs eten uit een visvormige wafel. Wat bedoel ik? Deze glorieuze creatie:

Sinds ik dit op internet heb gezien, wist ik dat ik hier naar op zoek zou gaan in Korea en voila! BEHOLD. Het enige jammere was dat ik er net aan wilde beginnen toen een oudere Koreaanse meneer me aansprak. In eerste instantie snapte ik niet wat hij wilde, want hij sprak in het Koreaans, maar hij was naar mijn tattoo aan het wijzen, die half onder mijn shirt uit kwam, dus uiteindelijk vatte ik dat die mijn tattoo wilde zien. Hij begon een heel verhaal op te hangen in het Koreaans, waar ik alleen uithaalde dat tattoos niet echt gewaardeerd worden in Korea, waar ik overigens nog niet veel van gemerkt heb. Hij bleef maar beppen en ik snapte echt niet wat hij allemaal aan het vertellen was en ik wilde eigenlijk gewoon mijn ijsje eten. Ik bleef maar herhalen dat ik hem niet begreep en mijn schouders op halen en dat soort dingen, maar het mocht niet baten. Uiteindelijk had ik mijn ijsje op en ben ik er vandoor gegaan.

Ik ben nog op zoek gegaan naar het station dat omringd is door cherryblossoms die massaal naar beneden zouden moeten komen als er een trein onderdoor rijdt, maar omdat ik de bus niet wilde pakken raakte ik ergens verdwaald. Tegen die tijd deden mijn voeten toch zeer, dus ben ik maar terug gegaan naar het busstation. Over het spoor, in de hoop dat ik alsnog tegen dat station aan zou lopen. Ik liep er niet eens alleen, er liepen nog best veel mensen doodleuk over het spoor (anders zou ik het niet in mijn hoofd gehaald hebben) Ik vroeg me nog af of we eraf geschopt zouden worden als we een official tegen zouden komen, maar toen we er daadwerkelijk één tegenkwamen glimlachte hij alleen naar ons. Doodnormaal schijnbaar.

DSC_0596

De rest van de dag heb ik doorgebracht op Gwangalli beach in Busan. Vanaf daar kun je een brug zien die ze ’s nachts mooi verlichten en er spelen wat bandjes en dat soort dingen.

Het wordt wel een erg lang verhaal zo, dus ik vertel in mijn volgende bericht over de laatste dag van mijn avontuur, die overigens een stuk korter was dan ik had gehoopt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *