언니!

Vandaag hadden we weer Survival Korean. Ondertussen kan ik al aardig wat tekens lezen, ook al heb ik nog steeds geen idee wat het allemaal betekent. Een aantal woorden hebben we al wel geleerd, maar daarvoor moet ik eerst iets uitleggen over de Koreaanse cultuur.

Zoals de meeste al weten, bestaat er een respect-voor-ouderen cultuur in Korea. Dit gaat verder dan opstaan voor oude vrouwtjes in de metro (en sommige stoelen überhaupt vrijhouden als je nog geen permanentje hebt). Eén van de eerste dingen die Koreanen aan elkaar vragen is hoe oud ze zijn, want dat bepaald hoe ze elkaar moeten aanspreken. Voor westerlingen is die vraag nog lastig ook, want Koreanen bepalen hun leeftijd anders. Toen er naar mijn leeftijd gevraagd werd in één van mijn Engelse lessen en ik zei dat ik geboren ben in 1992 (omdat ik steeds vergeet hoe ik mijn Koreaanse leeftijd uit moet rekenen), keken ze elkaar samenhorig aan. “Onni.” zei eentje.

Wat me brengt naar het onderwerp van vandaag. In onze lessen komen een aantal begrippen best vaak terug 언니 ‘onni’, 누나 ‘nuna’, 오빠 ‘oppa’ en 형 ‘hyung’.

Je zegt ‘onni’ als je als meisje een ouder meisje aanspreekt,

je zegt ‘nuna’ als je als jongen een ouder meisje aanspreekt,

je zegt ‘oppa’ als je als meisje een oudere jongen aanspreekt,

je zegt ‘hyung’ als je als jongen een oudere jongen aanspreekt.

Snap je het nog?

Vervolgens gingen we tijdens Survival Korean maar eens kijken hoe de verhoudingen lagen. Zeven man in de les, twee jongens en vijf meisjes en ik ben onni en nuna van IEDEREEN.

WAT IS DIT, WAT MOET IK MET DEZE BROEKIES (1994-1993).

Aan de andere kant betekent dit technisch gezien dat iedereen mij als eerst moet inschenken etc. Ruim baan voor Leona.

Ik ben toch maar eens gaan rekenen: als ik het goed heb, doe je voor je Koreaanse leeftijd het huidige jaar, min het jaar dat je geboren bent plus één.

2016-1992+1 = 25. Oh my.

In mijn andere Engelse les zit ik tussen een freshman en een jongen die zichzelf David en een fossiel noemt. Dat is een soort grapje onder de seniors, als je boven een bepaalde leeftijd uitkomt en nog steeds bezig bent met afstuderen hoor je bij de fossielen. Anyway, de freshman gaf aan dat ze het verwarrend vond, want eigenlijk moest ze David respectvol aanspreken, maar hij was zo aardig en familiair dat ze dat een soort van vergat (wat resulteerde in een verwarde buiging op het laatste moment, toen we afscheid namen van David aan het einde van de les). Je ziet het overal terug op campus, als Koreanen afscheid nemen van elkaar of elkaar groeten, buigen juniors naar seniors.

Gelukkig heb je dat in het Engels niet, want ik ben al lang vergeten hoe oud iedereen is.

 

0 Comments on “언니!”

  1. “als je boven een bepaalde leeftijd uitkomt en nog steeds bezig bent met afstuderen hoor je bij de fossielen”
    Nou Arjen noemt me net zijn ‘ lekkere fosssieltje’ Nou ja zeg!

    Durf je nu nog mensen aan te spreken daar? Lijkt me allemaal zo verwarrend! Zou mij niets verbazen als sociale angst daar nog erger is gemiddeld dan hier!

    1. Valt best mee met de angst denk ik, want iedereen weet precies wat ze moeten doen als ze iemand tegenkomen. Het is alleen onmogelijk om te leren als buitenlandse :p Daarom ben ik blij dat je in het Engels dat onderscheid niet kan maken. (ze vergeven je een hoop trouwens, al foreigner)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *